Cudowna wrażliwość

 Masz takie oczy zamglone

spokojne jak ranny wiatr...

A moje takie zielone

w nich czytasz cały mój świat...

Masz takie usta czerwone

zupełnie takie jak ja...

Tak delikatnie rozchylone

opiewające ten świat...

Masz takie dłonie zamszowe

prowadzące mnie przez noc...

Pachnące i konwaliowe

miękkie niczym koc...

Masz takie dobre serce

pozbawione fałszywych nut...

Swe składam Ci w podzięce

za mego życia cud...

Białystok, 24.03.2026 r.

***

Ludzie wrażliwi są zawsze gotowi się cieszyć, wzruszać zachodem słońca, lub śpiewem ptaków. Właśnie w takich momentach mogą sobie najlepiej uświadomić swoją odmienność. Chcą podzielić się swoim zachwytem z innymi, często spotykając się z niezrozumieniem. Takie osoby zachowują radość życia, często stłumioną, lecz potężną i gotową odrodzić się w pierwszych promieniach słońca.

Często usuwają się na bok. Mają tak bujną wyobraźnię, że ich marzenia stają się bardziej realne i przyjemniejsze niż rzeczywistość. W ten sposób uczą się przenosić w świat wyobraźni, gdy świat realny ich rozczarowuje. Ta wirtualna rzeczywistość może być bardzo rozbudowana, a także pełna cudowności. Odpowiada ich wartościom: wreszcie mogą być sobą i wykorzystać z całym spokojem wszystkie swoje umiejętności. Są tam otoczeni przyjaciółmi, którzy ich rozumieją i kochają takimi, jacy są. 

Często czytają w myślach rozmówcy, ledwo ci otworzą usta, usiłując zawsze ich zadowolić. Strach przed odrzuceniem i opuszczeniem sprawia, że łatwo dają się zasugerować.

Odnalezienie prawdziwego ,,ja" daje poczucie bezpieczeństwa, spokoju i spełnienia. Masz prawo być smutny, gdy nie znajdujesz zrozumienia.

Nie masz obowiązku dowodzić swojej wartości. Jesteś doskonały w swojej niedoskonałości. Bo odczuwasz ten świat sercem przez co nieraz stajesz się bezbronny. 

I wtedy z pomocą przychodzi Ci poezja - a w niej zatopiona cicha mądrość nad otaczającym światem. Ja zaczęłam pisać dość późno, bo wcześniej jakoś nie wierzyłam w swoje umiejętności. Ale z czasem nabrałam pewności siebie i odwagi. Tak, tej ostatniej mi bardzo brakuje. I tak powstał jeden krótki wiersz, następnie drugi nieco dłuższy i teraz jest ich ponad setka w moim fioletowym zeszycie, w którym już nie ma miejsca na luźne notatki. Nauczyłam się pisać sama, korzystając jedynie z nabytych w szkole umiejętności i z przeczytanych książek.

Tak, kocham pisać. Poezja jest dla mnie ratunkiem, kiedy w nocy się budzę i nie mogę na powrót usnąć. Wówczas sięgam po kartkę i długopis i zapisuję swoje najgłębsze myśli. Mama w kuchni czyta. W pokoju jest cicho, słychać jedynie szmer przekładanych kartek. Jako że byłam przeziębiona, to tym samym bardziej wrażliwa i łagodna dla siebie. Oto co napisałam:

Pęknięcie w moim sercu

nie jest już otwartą raną

nauczyłam się jak z nim żyć

teraz wypełniam je słowami

i wybieram bezpieczną przyszłość

taką w której nie ma miejsca

na smutek i bylejakość

bo jest ktoś z kim

chcę dzielić moje radości na pół

z kimś kto przyłożył

plasterek ciepły na moje rany

ktoś dawno już poznany

z kim mogę porozmawiać o wszystkim

kto mnie docenia scala i rozumie

z kim nie zginę w tłumie

miłość stała się dla mnie wybawieniem

wiem którą ścieżką chcę podążać

ale tylko z nim uda mi się

oswoić demony przeszłości...

Białystok, 27.03.2026 r.

Zenkowi - z miłością

Dziękując za wszystko, co było i co jeszcze przed nami. 

Z Tobą nawet gwiazdy świecą za dnia...

PS Wiersz na początku jest jednocześnie piosenką, do której ułożyłam melodię i teraz zawsze na spacerze cichutko ją sobie nucę. Bo musisz wiedzieć, że bardzo lubię śpiewać, od najmłodszych lat. Z czasem moje kompozycje nabierały rumieńców, bo odkąd poznałam Ciebie - zmienił się cały mój świat. Masz w sobie to wszystko, czego szukałam w ludziach przez długie i samotne lata. W moim sercu kłębiły się emocje, a umysł podpowiadał słowa. Dlatego moje wiersze są pełne tęsknoty za miłością. Nieraz smutne, innym razem radosne. Nastrój zmienia się u mnie w zależności od pory dnia. O poranku jestem pełna siły do działania. Wieczorem nieco wycofana w głąb siebie. Nocą smutna. Bo nie ma Cię obok mnie. Nikt mnie nie okrywa kołdrą i nie poprawia poduszek. Czasem sen przychodzi dopiero nad ranem... Przesiąknięty łzami bezradności. Czemu Cię nie ma na odległość dłoni? Czemu mówimy do siebie wierszami? Gdy Ci to piszę, u mnie wieczór. Gdy to przeczytasz będzie poranek. 

Ale masz we mnie swoje miejsce. Ono jest w moim sercu. Cichutkie i pachnące fiołkami. Otulone anioła skrzydłami. Abyś już nigdy mi nie odfrunął w świat. Pragnę Cię zatrzymać. 

Bez kolejki przyjmij mnie

 Tak dziś było pochmurnie rankiem, kiedy otwierałam zaspane powieki. Gęste chmury wisiały nad miastem, obwieszczając deszcz. Deszcz jednak nie spadł. Mama śpiewała wesoło w kuchni, gotując dla nas pomidorówkę, którą uwielbiam. Poszłam do łazienki, wykąpana i pachnąca udałam się po pieczywo do sklepu. W mojej głowie nie istniała żadna myśl. Po powrocie, wypakowałam zakupy i pożegnałam się z Mamą, która już wyruszała do mojej młodszej Siostry. Zostałam więc sama w domku. Pomyślałam, że pójdę na krótki spacer i tam, wśród chmur wykluła się myśl - że chyba napiszę do Ciebie, Przyjacielu Słowa. I tak oto powstała w mojej głowie historyjka. Usiądź wygodnie i posłuchaj proszę.

Po raz pierwszy od bardzo dawna pomyślała o sobie dobrze. Zawsze pełna kompleksów, zahukana, finansowo biedna, na końcu każdej życiowej kolejki. Podniosła głowę, wyszła z łazienki, włożyła ładną sukienkę, a zaraz potem napisała do Zenka: Hej, co słychać w pracy?

Odpisał natychmiast, że kocha, że tęskni, że tuli i całuje jej zmęczone stopy. I nagle to wszystko do niej dotarło ze zdwojoną mocą. Z osoby, której wszyscy zdawali się nie zauważać, stała się po cichu kimś ważnym. Zawdzięczała to Zenkowi. To on, słuchając jej opowieści, wyciągnął odpowiednie wnioski, zwrócił uwagę, jak wiele się dzięki niej w jego życiu zmieniło. 

Jako pierwszy postawił ją w centrum, jakby oświetlił swoim spojrzeniem i powiedział: Jesteś ważna, piękna, wartościowa. Poczuła się jak ktoś najcenniejszy. Popatrz, jak to się wszystko poukładało - westchnęła tylko. Magda znalazła miłość w miejscu, w którym najmniej można byłoby się tego spodziewać. Najpierw na facebooku, a później ich konwersacja rozwinęła się na instagramie, gdzie zamieszczała swoje zdjęcia. A on zawsze tam był i wspierał dobrym słowem. Teraz wydarzenia zatoczyły koło. Znowu był na fb, znowu publikował piękne, zapierające dech w piersiach zdjęcia, znów był jej tak bliski, jak przyjaciel, którego nigdy nie miała.

Taka to była historia, która odmieniła życie dwojga samotnych, nieznajomych ludzi. Zatraciła się w niej bez reszty. A gdzie człowiekowi zaczyna zależeć, tam staje się bezbronny. I takim go właśnie teraz zobaczyła. Był taki uroczo miły w tym wszystkim, taki dla niej dobry. Teraz wychodziła na dwór nawet w deszcz, aby zmoknąć, aż do głębi serca. Nawet, gdy wiał wiatr, bo przewietrzał pokoje jej myśli. I nagle, nawet nie zauważyła kiedy, wyjrzało dla niej słońce. Spojrzała w górę, zwracając się do Boga: Dzisiaj proszę Cię, bez kolejki przyjmij mnie. Zapragnęła opowiedzieć mu o Zenku. O jej opoce. Jej wielkiej internetowej miłości, która przeniosła się na rzeczywisty grunt.

Teraz zaczynała każdy dzień od dbania o siebie z należytym szacunkiem, bo zaczęło jej na sobie zależeć. Miała dla kogo żyć. Miała dla kogo się starać. A więc najpierw bieganie, potem kąpiel i nasmarowanie ciała balsamem, a później ułożenie włosów, nałożenie podkładu i tuszu na rzęsy. Przygotowanie odpowiedniego ubioru i spacer. Pod tym samym niebem, gdzie wydarzyło się coś bardzo dla niej ważnego. Oto rozpoczął się zupełnie nowy rozdział w jej życiu, gdzie oczywiście nie mogło zabraknąć jej wielkiej miłości, najpierw do słów, a później do Zenka... I tak trwała wśród prozy, całkowicie niezainteresowana poezją. I nagle... Poezja stała się jej odbiciem, sposobem na życie. Perła zaczynała powoli błyszczeć i istnieć, wśród fal, muszli i bursztynów. Tylko, co dalej? I wtedy przyszła wiadomość: Kocham Cię moja skarbusiu... 💗 Zapragnęła znowu żyć. 

Otuleni wiosną

 Rozpoczął się nowy tydzień i przyniósł nowe wyzwania. Piję mocną herbatę i wspominam ten dzień. Oj, tak się nabiegałam, że teraz bolą mnie stopy. Sadowię się więc w fotelu i pozwalam aby myśli przepływały niespiesznie przez moją głowę. Podróż autobusem i ten zgiełk i hałas jaki towarzyszą miastu. Od którego odwykłam. No więc jadę na przednim siedzeniu i słyszę za placami płacz małego dziecka. Docieram do kasy, w tym miesiącu będę tam dwa razy. Witam się z miłą kasjerką, panią Halinką i już idę na przystanek, stoję tam 15 minut. Wreszcie jadę, płacz dziecka i zmieniający się krajobraz za szybą. Stawy Marczukowskie, a na nich łabędzie - para, na całe życie. Wysiadam po pół godzinie i wreszcie witają mnie znajome widoki. Zanim dotrę do sklepu, pójdę okrężną drogą, aby rozruszać mięśnie. I tak zamieniam zgiełk, na ciszę. Kołysze mnie śpiew ptaków, delikatny wiaterek tańczy z bezlistnymi jeszcze gałązkami. Odpływam i ja... 

Kocham ciszę i spokój, moją samotność. Kocham Ciebie Zenku, bo dajesz mi wszystko to, za czym tęsknię. I czego tak skrycie pragnę, choć nie potrafię o tym pisać. Jednak Ty pewnie się tego domyślasz. Ot, takie marzenia romantycznej kobiety. O takich historiach czytam. Nam może się to przydarzyć naprawdę. Trzeba tylko czasu, wrażliwości, no i chęci - a tego mi nie brakuje. No więc chciałabym kiedyś pokazać Ci to miejsce jak ze snu. Często mi się śnisz, bo tam jesteśmy razem. Otuleni delikatnym zapachem kwiatów i prowadzeni przez panią wiosnę przed siebie. I cóż ja tam dostrzegam? Świat. 

Wyciągam w Twoim kierunku moje dłonie, oplatam Cię nimi i nie chcę wypuścić, chcę tak trwać. Bo Ty dajesz mi szczęście. Budzę się i już Cię nie ma. Pozostaje to uczucie błogości na ustach, jak obietnica, że jeszcze się tam spotkamy, na granicy jawy i snu. 

***

Pocałunek ciepły

skrada się przez twarz

a w każdej mojej myśli

jesteś Ty i jestem ja

dajesz mi spokój

i ukojenie

łagodnie gładzisz

na granicy snu

otulam Cię skrzydłem anioła

pościel jeszcze pachnie Tobą

ramiona uśpione

jednym krótkim spojrzeniem

patrzę i ja

tęsknie na Ciebie

chwytam się tej myśli

jak koła ratunkowego

kiedy coraz bliżej nam

do nieba

kiedyś trzeba wstać

i iść przez siebie

otuli nas wiosna

skrzydła już złożone

budzą się głębokie

sny nieutulone

to nie one są szalone

szalona jest jawa

choćby przez upór

z jakim trzyma się

biegu wydarzeń

co jeszcze stanie się

naszym udziałem

jak zapamięta 

nas ta noc

co niedługo się tu rozgości

znów utoniemy w pocałunku

pełnym namiętności...

Białystok, 18.03.2026 r.

Miłość jest w powietrzu

 RANEK:

Śniło mi się, że szłam przed siebie w spódniczce, skarpetkach w groszki i takimż sweterku. Byłam w doskonałym humorze, że jest wiosna, słoneczko i wszystko do siebie pasuje. Pogoda była kompatybilna z nastrojem. Ktoś mi towarzyszył, ale zupełnie nie mogę sobie przypomnieć kto... Obudziłam się przed dziewiątą wypoczęta. 

Po małych zakupach wybrałam się na spacer w poszukiwaniu śladów wiosny. Byłam u czapli, bobrów i biegłam przez 30 minut. I nagle na niebie ujrzałam bociana. Szybko jednak zniknął mi z oczu. W parku było pusto. W lesie też. Pora było wracać. Na herbatę i sałatkę jarzynową.

Znów napisałeś. Choć kilka słów. Poprószyło. Pogoda przypominała mieszankę zimy i przedwiośnia. To tak jak we mnie: czasem słonko, a czasem grad. Niewypowiedziane słowa ciążą.

WIECZÓR:

Brakuje mi takiej osoby, do której mogłabym się przytulić i odnaleźć w tym uścisku balans i otuchę. A najbardziej łaknę rozmowy. Czułych słów wynikających z troski, wspólnych spacerów. Miłości... Żeby ktoś mnie zapytał: ,,Jak ci minął dzień?". Skłamałabym wtedy: ,,Dobrze". 

***

Miłość jest w powietrzu,

we wschodzącym słońcu.

Miłość jest w powietrzu,

kiedy dzień się ma ku końcowi.

I nie wiem, czy jesteś złudzeniem, 

nie wiem, czy to, co widzę, jest prawdziwe,

Ale jesteś czymś, w co muszę wierzyć.

Jesteś, kiedy cię potrzebuję.

Miłość jest w powietrzu,

w każdym widoku i każdym dźwięku. 

***

I stało się, zaczęłam biegać. Najpierw truchtem, pomalutku, a później nabierałam prędkości. To była taka spontaniczna decyzja, ku zdrowotności. Jedyna możliwa. Najlepsza. Teraz czuję się lekko, choć nierozgrzane mięśnie trochę bolą. Po zimie dałam sobie prezent: pozytywną myśl, którą zamienię w uśmiech na mojej twarzy. 

Myślę, że Maja jest ze mnie dumna. Ona wszak jest maratonką. Zapaloną sportsmenką. Podróżniczką. I przede wszystkim moją siostrą, z której biorę przykład. Kiedyś to ja pomagałam jej, w marzeniach, pasjach i nauce... Teraz ona pomaga mi się podnieść po każdym upadku.

Wierzę, że jeszcze spotka mnie coś dobrego, że za rogiem czeka miłość. Bo najtrudniej wstać, kiedy potknęliśmy się o swoje marzenia... Mam ich bez liku, choć nie pragnę wiele. Jedynie czułości. Jedynie odrobiny uwagi. Jedynie tej siły, którą Ty masz w sobie. Bo gdzieś tam na końcu najważniejszy jest człowiek. A Ty ujrzałeś we mnie kobietę godną miłości. Nigdy Ci tego nie zapomnę...